Mjuk lov یعنی «یک وعده‌ی نرم.»

مدت‌ها پیش از آنکه وعده‌ای به کسِ دیگری باشد، وعده‌ای بود که سال‌ها به هم می‌دادیم. ما یک زوج هستیم و تمام زندگی‌مان را کنار غذا گذرانده‌ایم.

یکی از ما سرآشپز و آدمِ قهوه است — سال‌ها صرفِ تربیت ذائقه و آموزشِ کارِ حسی و هنرِ باریستایی به کسانی که این کار حرفه‌شان است. دیگری نقاش است که سال‌ها کارگاه برگزار کرده و به کسانی که مطمئن بودند «خلاق نیستند» نشان داده که دقیقاً همان‌اند.

پس Mjuk lov فقط یک چیز نیست. بخشی از آنچه می‌سازیم را خودت کامل می‌کنی — کیت‌های کیکِ خانگی و جعبه‌های جشن، جایی که تزئین همان لذت است و ناکامل بودن اصلِ ماجراست.

بخشی را هم فقط می‌پزیم و آماده و کامل به دستت می‌دهیم، همان‌طور که سرِ میزِ خودمان جلوی کسی می‌گذاشتیم. هرطور که به تو برسد، برای هم‌رسانی ساخته شده — و برای آنکه همان طعمی شود که با آن به یادش می‌آوری.